حضور ناگهانی و بی مقدمه وزیر امور خارجه امریکا در افغانستان به یکباره تمام مواضع و اظهارات تند رییس جمهور نسبت به عملکرد و اقدامات ناتو را تبدیل به توافق نهایی شبانه کابل واشنگتن کرد. اینکه آنشب میان حامد کرزی و جان کری چه تعهدات و ضمانت هایی رد و بدل شد و چگونه خواهد شد تا 2014 علنی نمی گردد اما...
اما آنچه قطعی و غیرقابل انکار بنظر می رسد اهمیت و جایگاه مطالبات و برنامه های درازمدت امریکا در منطقه از خاک افغانستان است نه امنیت عمومی مردم، نه ثبات سیاسی، نه توسعه اقتصادی و نه هیچ کدام از بهانه ها و شعارهای مبارزه با تروریزم و مواد مخدر که سربازان ایتلاف بین المللی از 57 کشور دنیا را به اینجا کشانید.
سفرهمزمان مولانا فضل الرحمان و جان کری از دور و نزدیک جهان برای به سرانجام رسانیدن آنچه که توافقنامه امنیتی دوجانبه خوانده می شود و البته میزان سود و زیان طرفین در آن مشخص نشده است؛ جای درنگ دارد. گویا رهبرعلمای پاکستان مقدمات نرمش و انعطاف حامد کرزی را در برابر اصرار و تحکم کاخ سفید فراهم آورده تا توجیهی باشد بر خودکامگی حکومت.
صلح و امنیت: برای تعیین جایگاه امنیت و صلح در پیمان کابل واشنگتن ابتدا باید تعریف واحدی از آن داشته باشیم. وقتی که تلفات نظامیان وغیرنظامیان افغانستانی از حملات شبانه ناتو و راکت های پاکستان سکوت و بی تفاوتی آمریکا را در پی دارد و نیز مصونیت قضایی سربازان خارجی مهمترین ستون ابر قدرت غرب بشمار می رود صلح و امنیت در توافقنامه امنیتی یعنی بهشت نیروهای امریکایی و جهنم کودکان افغانستانی!
اقتصاد و کمک های مالی: با استناد به وضعیت شکننده و وابسته اقتصاد افغانستان، واردات بی رویه از ایران و چین، افزایش اوراق قرضه کشور در عوض وام های جامعه جهانی و سود امریکا از 12 سال حضور در منطقه به اعتراف هیلاری کلینتون، قضاوت کنید که آیا ناتو بستر توسعه اقتصادی ما است یا کابل زمینه ساز چور و چپاول بی حساب و کتاب منابع و معادن توسط غرب و شرق؟
حاکمیت ملی و استقلال: آخرین دستاویز حامد کرزی برای مظلوم نمایی و همراه کردن مردم با خود در این پیمان، احترام امریکا به استقلال و حاکمیت ملی افغانستان و جلوگیری از هرگونه تجاوز به خاک کشورمان بود اما اینک با سفرهای غیررسمی، بی مقدمه و ناخوانده مقامات کشورهای منطقه و جهان به کابل، عملیات خودسرانه ناتو و عدم پرداخت گمرک برای تجهیزات و مبادلات شان، مذاکره امریکا با طالبان بودن حضور نماینده سیاسی افغانستان و تصمیم جامعه جهانی به تمدید حضور نظامیان، افغانستان نه استقلال دارد و نه حاکمیت ملی.
مواد مخدر و تروریزم: کشت و قاچاق روزافزون خشخاش و دیگر انواع موادمخدر با نظارت و مدیریت فرماندهان ناتو و آیساف در کشور، افزایش حملات و نارضایتی مخالفان مسلح و هراس افکنان، مواضع تکراری و بدون تغییر طالبان در برسمیت نشناختن حکومت و اشغالگر خواندن نیروهای ایتلاف بین المللی همه و همه شاهدی بر این مدعاست که عوامل بقاء قدرت نظامی امریکاست بحران منطقه است.
انتخابات ریاست جمهوری: تعلیق و تعلل های ارگ ریاست جمهوری و اعضای کابینه اش در قطعیت و به نتیجه رساندن مذاکرات امنیتی با امریکا آنقدر ادامه یافت تا حمایت کاخ سفید از جانشین حامد کرزی را دریاقت نماید. ناگفته پیداست که بحث انتقال قدرت سیاسی مهمترین خواست و مطالبه رییس جمهور از طرف غربی بوده است که بر تمام سرفصل های دیگر این توافقنامه سایه انداخته است.
هیچ افغانستانی ای خواستار افغانستان بی ثبات، ناامن، فقیر و مستعمره نیست و ما نیزهرگز قصد سیاه نمایی نداشته ایم اما عملکرد منفعل و مطیع حکومت دست نشانده امریکا در پیاده سازی برنامه های کاخ سفید و جامه عمل پوشاندن به اهداف کاخ سفید علیرغم نارضایتی و شکاف میان ملت و دولت، بیانگر آنست که سردمداران قدرت هرگز منافع ملی و مطالبات عمومی را بر مقاصد خود ارجحیت نداده اند.